Yeryüzü düşüyordu üzerimize… Yer ve gök arasında sıkışmış cesetler kaplıyordu etrafımızı. Bedenlerinden zorla koparılmış üzgün ruhların gözyaşlarıyla ıslanıyordu tozdan görünmeyen suratlarımız. Ruhlar sonsuzlukta yok olup giderken, çığlıkları dolduruyordu bedenlerimizi. Çatlamış toprağa yayılmış mutluluk parçalarıyla yaşamaya çalışıyorduk ya da sadece yaşadığımızı sanıyorduk o kadar…

Belki de ruhu uçup gidenlerden biriydik biz de… Son, küçük, umutsuz bir nefesten sonra boşluğa yuvarlananlardandık…

Bir zamanlar meyve ağaçlarını sulayan, kenarında papatyaları olan mutlu dere, çılgınca üzerimize geliyordu… Ne yaptığını bilmiyordu sanki. Belki de o kadar korkmuştu ki sadece sarılacak bir yürek arıyordu. İstediğini bulamadan yeryüzünün çatlaklarından içeriye süzülüyor, o da herkes gibi eksiliyordu.

Kimse kimseyi anlamıyor, bebekler ağlasa bile duyulmuyordu. Yere saçılmış yıldız parçaları farkında olmadığımız ayaklarımızı parçalıyordu. Aldırmıyorduk çünkü anlamıyorduk. Bu gerçekten olabilir miydi? Gökyüzü gerçekten çökebilir miydi? Belki de sadece bir iç çöküştü benimkisi gökyüzünün farkında bile olmadığı...